รักแรกอุ้ม [10]
posted on 26 Jan 2012 13:13 by jaemin2u
+*+*+*+*+*+*+*+*+*+
Title :: รักแรกอุ้ม
Couple :: JoongShim
Chapter :: X
Rate :: PG-13 to NC (สักวันหนึ่ง ^^ )
Genre :: Mpreg
Note :: อยากจะมีฉาก … กับเขาสักที^^!!
ใครไม่อยากอ่านก็มองข้ามๆไปนะคะอย่าคลุมดำเลยค่ะ
Song Theme :: เคลิ้ม – Basket Band
+*+*+*+*+*+*+*+*+*+
+*+*+*+*+*+*+*+*+*+
“เป็นอะไรตาแจจุง ….”
คุณนายแม่ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อลูกชายคนเดียวนั่งทำหน้าตาประหลาดอยู่บนโต๊ะอาหารมื้อค่ำ
“ไม่มีอะไรนี่ครับคุณแม่ ก็แค่…มีความสุขน่ะครับ”
“เอ้า!! พูดจาเป็นปริศนา….. วันนี้ไปตรวจแล้วหมอจุนซูว่าไงบ้างลูก”
คุณแจยอนมองค้อนลูกชายแล้วเลิกสนใจ หันไปถามลูกสะใภ้แทน
“ไม่มีอะไรผิดปกติครับคุณแม่”
“แล้วไปที่บริษัทกับพี่เขาล่ะจ๊ะ เป็นยังไงบ้าง”
ฟังคำถามจบแล้วลูกสะใภ้ของคุณแจยอนถึงกับหน้าแดงและไม่ยอมพูดอะไร แจจุงจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความถูกใจ
“อ้าว….แล้วกัน…..มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าจ๊ะลูก”
ยิ่งคุณนายใหญ่ถาม ชางมินก็ยิ่งเขินอายไปกันใหญ่
ส่วนลูกชายของเธอก็เอาแต่ยิ้มจนปากจะฉีกถึงใบหู
คุณนายล่ะงง!!!
“เรื่องนี้คุณแม่ต้องถามคุณมีรินครับ โอ๊ย!!”
แจจุงแนะนำมารดาแต่กลับถูกชางมินตีแขนแล้วทำหน้าเง้า
เออแหน่ะ ไปหาหมอแค่วันเดียว
บรรยากาศก็ในบ้านเปลี่ยนไปทันตา
แบบนี้ต้องขอหมอจุนซูจัดนัดทุกวันเลยคงจะดี
.
.
.
“ยังไม่นอนอีกเหรอ”
เมื่อแจจุงเดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังจากพูดคุยเรื่องงานกับมารดาเรียบร้อยก็พบภรรยากำลังง่วนอยู่กับการจัดเสื้อผ้ากองโตอยู่หน้าตู้
“จัดชุดที่คุณแม่ซื้อมาฝากอยู่น่ะครับ”
ร่างบางตอบโดยไม่ยอมมองหน้า ซึ่งแจจุงก็รู้ดีว่ามันเป็นเพราะอะไร
“ทำไมไม่ลองใส่ดูก่อนล่ะ จะได้รู้ว่าชุดไหนควรจะใส่ตอนอายุครรภ์เท่าไหร่”
ชายหนุ่มแนะนำ ชางมินนั่งเอียงคอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็นึกเห็นดีด้วย จึงหยิบเสื้อผ้าติดมือมาสามชุดก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำแต่กลับถูกแจจุงยื้อเอาไว้
“ลองมันตรงนี้น่ะแหละจะเป็นไรไป เดี๋ยวฉันจะช่วยดูให้เอง”
“เหวออออออ…เดี๋ยวสิครับ”ชางมินร้องเสียงหลงเมื่อแจจุงออกแรงกระชากเบาๆจนเสียหลักเซมาซับกับอกอุ่น
“ชุดไหนก่อนดีน้า…..”
แจจุงเปรยเหมือนจะแกล้ง ขณะปล้ำถอดเสื้อของชางมินที่กำลังขัดขืน
“จะให้ฉันช่วยลองชุดหรือจะให้ฉันทำอย่างอื่น….”
แจจุงกระซิบขู่เสียงต่ำ ชางมินจึงจำต้องยืนนิ่งเป็นหุ่นด้วยความหวาดหวั่น
เขารู้นะว่าไอ้การทำอย่างอื่นของแจจุงน่ะหมายความถึงอะไร
เพราะเขาถูกกระทำจนท้องป่องๆมันฟ้องอยู่ทนโท่ตอนนี้แล้วไง
“ชุดนี้เนื้อผ้าหนาไป ใส่แล้วไม่สบายตัวแน่ๆ”
“ชุดนี้หลวมไป เก็บไว้ใส่ตอนท้องโตกว่านี้ดีกว่า”
แจจุงจับภรรยาถอดเสื้อตัวนั้นใส่ผ้าตัวนี้จนชุดใหม่กระจายเต็มพื้นห้องไปหมด
“ชุดนี้เป็นไง ชอบไหมครับลูก เดี๋ยวลองอีกชุดนะครับ”
แจจุงแกล้งถามลูกเพื่อช่วยกลบเกลื่อนความอายให้ชางมินแต่ใบหน้านวลก็ยังเปลี่ยนเป็นสีเนียนระเรื่อตลอดเวลา
คนบ้าอะไรก็ไม่รู้
พูดจาแบบนี้กับเขาก็เป็น
“ฮัดชิ้ว!!!”
ชางมินจามออกมาด้วยอากาศที่เริ่มเย็นขึ้นของเวลาค่ำคืน
แจจุงหน้าเสีย เขารีบใส่เสื้อคืนให้ชางมินพลางฉวยผ้าห่มมาคลุมร่างภรรยาเอาไว้อีกชั้นก่อนจะโอบให้ล้มตัวลงนอนเคียงกัน
“ยังหนาวอยู่ไหม”
ชายหนุ่มถามภรรยาเสียงเบาด้วยรู้สึกผิด ถ้าเขาไม่มัวแต่แกล้งชางมินคงจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้
“อุ่นขึ้นแล้วล่ะครับ”
ชางมินตอบอู้อี้อยู่ในกองผ้า ตอนนี้เขาอุ่นจนหน้าตาเนื้อตัวร้อนเห่อไปหมดแล้วล่ะ พลันความคิดอันเฉียบแหลมแล่นปราดขึ้นมาในหัวคุณพ่อ แจจุงจึงกระซิบถามร่างบางที่กำลังอมยิ้มอยางเขินอาย
“อยากอุ่นกว่านี้ไหม”
“ก็….เอ่อออ….ตอนนี้ก็อุ่นแล้วนี่ครับ”
ร่างบางพยายามหาทางออกให้ตัวเองอย่างฉลาด
ถึงจะเป็นภรรยามือใหม่เพิ่งฝึกการใช้ชีวิตคู่
แต่ชางมินก็รู้หรอกว่าคำถามแบบนี้ ในสถานการณ์แบบนี้
มันมีหมายความที่แท้จริงว่าอย่างไร
“ฮื้อออ…ทำให้อุ่นกว่านี้ฉันก็ทำได้…”
แจจุงยังรั้น……..แน่ล่ะคิดหรือว่าคนอย่างเขาจะยอมง่ายๆ
เขากำลังอยู่ในสถานะได้เปรียบนี่
เรื่องอะไรจะปล่อยให้โอกาสมันผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์
ก็แค่อยากสร้างความคุ้นเคยกับภรรยาน่ะ
แค่นั้นจริงๆ…….
“ก็……ถ้าลูกไม่วาอะไร……”
ชางมินเอ่ยออกมาอย่างกระดากหลังจากครุ่นคิดอยู่ในอ้อมกอดที่ซ้อนทับผ่านกองผ้าได้หลายครู่
เอาเถอะ….เขาเป็นภรรยาของ คิม แจจุง แล้วนี่….
เรื่องจะทำให้สามีรักสามีหลงน่ะ เป็นหน้าที่หลักของเขาที่จะต้องทำอยู่แล้วล่ะ
แจจุงแทบจะยั้งใจไม่ให้ตัวเองฟัดแก้มสีระเรื่อนั่นแรงๆไม่ไหวที่ร่างบางตอบเขาได้อย่างน่ารัก
คืนนี้แหละ………..
ช่องว่างระหว่างเขากับชางมินจะถูกเติมให้เต็มเสียที
“อ๊ะ!! คุณแจจุง ขา!! โอ๊ย!!!”
จู่ๆ ชางมินก็ทำหน้าเสียแล้วร้องโวยวายพลางดิ้นขลุกขลัก ทีแรกแจจุงคิดว่าชางมินต้องแกล้งอำเขาเพื่อหาทางเอาตัวรอดแน่ๆ แต่สีหน้ากับท่าทางที่บอกว่าเจ็บและกังวลจริงๆทำให้แจจุงต้องรีบตลบผ้าห่มออกจากร่างภรรยาแล้วรีบปฐมพยาบาลทันที
“เจ็บครับ…ฮือออ…”
ถึงความเจ็บปวดจะไม่มากมายนัก แต่จิตใจที่ห่วงกังวลว่าอาการจะส่งผลถึงลูกในครรภ์ทำให้ชางมินใจเสีย
“ชางมินใจเย็นๆไว้นะ แค่ตะคริว เดี๋ยวก็หาย ไม่ร้องไห้นะ ชู่ว์…..เจ็บแค่นิดเดียว”
คุณพ่อมือใหม่หาคำพูดมาปลอบใจคุณแม่ให้วุ่นวาย แต่กลับทำให้ชางมินร้องไห้หนักขึ้นไปอีกด้วยความตื้นตัน
แล้วค่ำคืนนั้ก็ผ่านไปโดยช่องว่างระหว่างสองสามีภรรยามิได้ถูกเติมเต็มแต่อย่างใด
.
.
.
เช้าแล้ว
แจจุงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทักทายลูกน้อยด้วยจุมพิตอรุณสวัสดิ์เหมือนทุกวัน แต่พอชางมินขยับตัวคล้ายจะรู้สึกตัวตื่น แจจุงกลับแสร้งทำเป็นนอนหลับอีกครั้ง
เขารู้ดีว่าการแกล้งภรรยามันให้ความรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจดีอย่างไร
ชางมินตื่นสายกว่าทุกวันด้วยความเพลียจากการร้องไห้และความกังวลเมื่อคืนที่ผ่านมา ร่างบางลืมตาขึ้นมองหน้าคนที่ได้ชื่อว่าสามีแล้วแอบยิ้มหวาน พลางขยับตัวซุกเข้าไปหาอกกว้างและกอดชายหนุ่มเอาไว้ เมื่อแจจุงทำท่าขยับตัวคล้ายจะรู้สึกตัวตื่น ชางมินจึงหลับตาลงอีกครั้งคล้ายยังอยู่ในนิทรารมณ์
ภรรยาของเขาก็แสบไม่เบาแฮะ
แจจุงแอบคิดในใจ
แต่ไม่เป็นไร วันนี้ชางมินจะถูกเขาเอาคืนอย่างสมน้ำสมเนื้อแน่ๆ
ชายหนุ่มแกล้งตื่นมาจุมพิตอรุณสวัสดิ์ลูกน้อยเหมือนทุกวัน แต่วันนี้พิเศษกว่าวันอื่นๆตรงรอยจูบอรุณสวัสดิ์เบาๆ บนริมฝีปากของภรรยา ชายหนุ่มลอบสังเกตมุมปากที่ยกขึ้นเล็กๆอย่างมีความสุขกับรอยสีชมพูจางๆที่พาดผ่านบนแก้มนุ่ม
ชื่นใจ…………
“ชางมินตื่นได้แล้ว….”
ชายหนุ่มกระซิบเรียกภรรยาเบาๆ แต่กลับทำให้รอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากจางไป แต่รอยสีชมพูบนแก้มกลับเด่นชัดขึ้น
“ถ้าไม่ตื่น…….”
แจจุงขู่ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าชางมินจะลืมตาขึ้นมาเสียที เขาจึงกดริมฝีปากลงบนกลีบปากของภรรยาด้วยความดุดันอย่างมีเจตนา จนร่างบางเริ่มดิ้นขลุกขลักหวังเอาตัวรอด แต่ก็สายเกินไป
“อ๋า…..คุณแจจุงน่ะ เล่นอะไรก็ไม่รู้”
ชางมินบ่นปนเสียงหอบหายใจเมื่อแจจุงถอนริมฝีปากออกมามองสบสายตาด้วยแววตาที่ไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่
“ลุกไปอาบน้ำได้แล้วครับ เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก”
ร่างบางอ้างเหตุผลร้อยแปด พยายามผลักร่างของสามีให้ออกห่างเมื่อรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตนเอง แค่โดนกอดนิดจูบหน่อย ร่างกายของเขากลับตื่นขึ้นมาด้วยความต้องการเสียได้
ถ้าคุณแจจุงรู้……
ไม่อยากจะคิดต่อเลย
แต่แจจุงกลับโอบกอดภรรยาเอาไว้แนบแน่นกว่าเดิมด้วยนิสัยของคนชอบแกล้ง ยิ่งดิ้น ร่างกายทั้งสองยิ่งเสียดสี จนแจจุงรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างบอบบางเลยคลายอ้อมแขนออกก่อนจะยกตัวขึ้นมองสบตาร่างบางอย่างค้นคว้า ขณะที่ชางมินไม่กล้าสู้สายตาของชายหนุ่มจึงซุกหน้าลงกับอกของสามีอย่างอับอาย
เขาเป็นพวกความต้องการแรงสูงไปเสียแล้ว มันน่าอาย……..
“ให้ฉันช่วยนะ”
แจจุงโอบกอดชางมินไว้อีกครั้งก่อนจะเลื่อนมือผ่านกางเกงนอนเข้าไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกสัมผัสแนบชิดโดยไม่ทันตั้งตัว
“ค….คุณแจ…จุง”
น้ำเสียงสั่นพร่าร้องวอนขอ ราวกับอยากจะห้ามปรามนิ้วมือแข็งแรงกับการกระทำที่แสนจะอุกอาจ แต่หน้าท้องที่เริ่มนูนกลับขยับเข้าแนบชิดหน้าท้องแกร่งจนชายหนุ่มรู้สึกได้ มือหนาเริ่มขยับจากจังหวะแช่มช้าเป็นเร็วขึ้นตามการตอบสนองของภรรยาที่กำลังส่งเสียงร้องครางเครืออยู่ในอ้อมแขนจนความร้อนที่อัดแน่นอยู่ในร่างกายล้นทะลักออกมา
“ไปอาบน้ำได้แล้ว….. ไปสิครับ…. เดี๋ยวก็สายหรอก”
ชางมินมุดหน้าลงนอนหอบกับอกกว้าง พลางเอ่ยปากเร่งคนที่ยังนอนเอกเขนกอยู่ข้างๆให้รีบลุกออกจากเตียงไปเสียที
ตอนนี้เขาอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ตรงไหนดีแล้ว
“อะไรกัน สมใจแล้วก็ไล่ ไม่สนใจเลยหรือว่าคนอื่นจะ…..”
แจจุงบ่นเสียงน้อยเสียงใหญ่พลางคว้ามือของชางมินมาวางแปะลงบนร่างกายที่กำลังตื่นตัวของเขา จนชางมินต้องถอยมือหนีอย่างลนลาน
“……..จะรู้สึกยังไง”
เพราะไอ้เสียงครางหวิวๆของคุณแม่มือใหม่นี่แหละตัวการ!!!
“รับผิดชอบด้วยสิ….”
ไม่พูดเปล่า คราวนี้แจจุงตามไปคว้ามือบางมาวางไว้บนร่างกายที่กำลังแข็งขืนอีกครั้งพลางออกแรงบังคับให้มือเล็กขยับปรนเปรอ ชางมินปิดเปลือกตาลงด้วยความอับอายเมื่อริมฝีปากอุ่นจัดคู่นั้นโฉบเข้ามาใกล้แล้วขบเม้มริมฝีปากบางอย่างหยอกเย้า แม้จะไม่ถูกบังคับด้วยอุ้งมือใหญ่แต่มือเล็กยังคงขยับเองต่อไปด้วยความเผลอไผล ส่วนมือไม้ของคุณพ่อกลับเลื้อยไล่ไปตามร่างกายบอบบางจนคนขี้อายเผลอส่งเสียงครางกระเส่า
“ไม่นะครับ….อย่า….”
ถึงปากจะปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับตอบรับสัมผัสของแจจุงอย่างโหยหา ผิวเนื้อนวลถูกเปิดเปลือยขณะจุมพิตร้อนโปรยประพรมไปทั่ว ชางมินดึงทึ้งเสื้อนอนของสามีอย่างขัดใจที่ร่างของตนเปลือยเปล่าอยู่ฝ่ายเดียวจนแจจุงต้องจับคุณแม่มือใหม่พลิกตัวนอนตะแคงแล้วเข้านอนซ้อนทางด้านหลัง
“คุณแจจุง….ลูก…อ๊ะ!!!”
ถึงสติจะล่องลอยไปไกลแค่ไหน ชางมินก็ยังเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกอยู่ดี แจจุงซุกหน้าเข้ากับซอกคอแล้วกระซิบบอกงึมงำ
“ชู่ว์….หมอจุนซูอนุญาตแล้วนะ ฉันจะอ่อนโยน…..ฉันสัญญา….”
ร่างกายของชางมินตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างง่ายดายเพียงมืออุ่นเลื้อยไล่สัมผัสไปทั่วร่าง สะโพกบางขยับหนีเมื่อปลายนิ้วชื้นเริ่มขยับแทรกซึมเข้าไปในช่องทางที่ปิดแน่นเนื่องจากความเหินห่าง
“คุณแจจุง…..เจ็บ…นนน ”
ชางมินพยายามหันมาอ้อนวอนชายหนุ่มแต่กลับถูกประกบริมฝีปากเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจก่อนจะพยายามสอดนิ้วเข้าไปเบิกทางจนสำเร็จ
“ฉัน…..ขอโทษ…. อยากจะอ่อนโยนกว่านี้….แต่หยุด…ไม่ได้ …”
ส่วนใหญ่โตของแจจุงบดเบียดเข้าไปในช่องทางอุ่นชื้นช้าๆ ส่งผลให้สองมือบางต้องจิกกำผ้าปูที่นอนจนมันยับย่นอย่างพยายามข่มอารมณ์
ก่อนหน้านี้ แจจุงเคยถามตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าทำไมเขาไม่ยับยั้งตัวเองเอาไว้ในคืนนั้น
แต่เดี่ยวนี้เขาแน่ใจเหลือเกินว่า
ทุกอย่างมันเกิดจากความน่ารักและรสชาติหอมหวานของ ชิม ชางมิน เพียงเท่านั้นจริงๆ
“พ่อขออนุญาตนะครับ พ่อจะไม่รุนแรง พ่อสัญญา”
แจจุงเอ่ยเสียงพร่า พลางเอื้อมมือไปลูบบริเวณหน้าท้องนูนป่องเบาๆ ราวกับจะขออนุญาตเด็กน้อยที่อาศัยอยู่ในนั้นก่อนจะเริ่มขยับ จนชางมินแอบนึกค่อนอยู่ในใจว่าต่อไปเขาจะกล้าสู้หน้าลูกได้อย่างไร
ช่องว่างในความรู้สึกระหว่างคนสองคนถูกเติมเต็มอย่างลึกซึ้ง แจจุงโอบกอดร่างกายที่ตนเคยกอดด้วยความใคร่อย่างทะนุถนอม ริมฝีปากอุ่นโปรยจูบลงบนผิวเนื้อเนียนทุกตารางนิ้วด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง สองแขนโอบประคองพาชางมินถักถออารมณ์รักก้าวข้ามผ่านไปจนถึงฝั่งฝันอันงดงาม
ไม่ใช่แค่ใครสักคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขา
แต่ชางมินคือส่วนหนึ่งของชีวิตเขา
นับจากนี้ตลอดไป………
.
.
.
ชางมินผล็อยหลับไปอีกครั้งในอ้อมกอดของสามีเต็มขั้น แจจุงค่อยๆขยับตัวออกห่างภรรยาก่อนจะเดินยิ้มกริ่มไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวออกไปทำงานตามปกติ ด้วยเวลาที่ไม่ปกติเท่าไหร่
แต่วันนี้เขาต้องรีบไปบอกคุณจองรินว่าไม่ต้องขึ้นมาปลุกชางมิน
ขี้เกียจเห็นคนแก่หัวใจวาย
TBC
อร๊ายยยย คุณพ่อแจจุง ทำไมคุณพ่อเป็นคนแบบนี้…
ภรรยากำลังท้องกำลังไส้นะคะคุณ….
Chapter X พอดีเลย มันก็เลยเกิดเรื่อง XXX ขึ้น
(พูดดีนะยัยคนแต่ง<<< พี่คิมแจ)
คุณ HiLLaNa พอดีว่าพี่แจเป็นประเภทหน้าตายไงคะ เลยโมโหแรงไปนิด
ทำอะไรก็กลัวจะเสียฟอร์มน่ะ เลยต้องหึงออกแนวนี้
ส่วนคำพูดของหมอจุนซูน่ะ ฉันไม่เขียนช็อตเล็กๆหรอกค่ะ
ต้องขอโทษด้วยที่เรื่องแบบนี้มันยาว เอิ๊ก~
วันดี วันเกิดพี่คิมแจ ฉันขอให้พี่มีความสุขมากๆนะคะ
ถ้าพี่อยากจะเจอ อยากพูดคุยกับชางมิน ฉันก็ขอให้พี่สมหวัง เอิ๊ก~
แบบนี้มันเข้าทางพี่หรือเข้าทางฉันเนี่ย