+++++++++++++++++++++
Title :: Start
Rate :: R
Status :: End
Note :: ต่อเนื่องมาจาก Strong Baby ค่า…
+++++++++++++++++++++
ผู้ช่วยตากล้องหนุ่มไฟแรงที่กำลังง่วนกับงานอยู่ในกองถ่ายแฟชั่นของนิตยสารรายปักษ์ที่กำลังขายดิบขายดีอยู่ในขณะนี้หยุดชะงักพลางก้มลงมองดูโทรศัพท์เครื่องจิ๋วที่กำลังส่งเสียงร้องออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมตัวเก่งที่สุดที่รักของเขาจัดหามาให้.......เสียงเรียกเข้าแบบนี้........จะมีใครเสียอีกล่ะ.......ถ้าไม่ใช่ชางมินสุดที่รักของเขา...
ฮ่าๆๆ...ก็คนอุตส่าห์ตั้งเสียงเรียกเข้าน่ารักๆเอาไว้ไม่ให้สับสนกับใครหลายคนทั่วๆไป
“ขอโทษครับผมขอเวลาสักครู่.... ”
ชายหนุ่มหันไปบอกกับทีมงานที่กำลังวุ่นวายกับการจัดฉากและแสงแล้วหันหลังเดินออกมาจากที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน
มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกรอกเสียงเข้มๆลงไปให้คนอีกทางรู้กลายๆว่า
.....ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะโทรมาหรอกครับที่รัก.....
“ครับ....ตอนนี้ผมกำลังยุ่งอยู่นะ ” บอกไปแล้วก็รอฟังเสียงหวานๆที่จะพ้อกลับมา
ไม่กล้าทำเสียงดุไปกว่านี้หรอกนะ เดี๋ยวสุดที่รักของเขาจะร้องไห้
แค่ทำสายตาวิบวับออดอ้อนมาก็แทบจะยอมถวายตัว(และหัวใจ)ให้ชางมินปู้ยี้ปู้ยำตามแต่ใจอยู่แล้วล่ะ....
แต่ทว่าเสียงที่ตอบกลับมาทำให้คนตั้งท่าจะเปลี่ยนเป็นโหมดโหดต้องยืนอึ้งขึ้นมากระทันหัน
“แจจุง.......อื้ออ....”
เสียงแหบพร่าของคนปลายทางทำเอามือที่ประคองโทรศัพท์แนบใบหูอ่อนลงจนแทบจะทำเครื่องมือสื่อสารพลัดตกจากมือ
ร่างสูงปรายตามองซ้ายขวาเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเดินผ่านมาได้ยินบทสนทนาต่อจากนี้แน่ๆ
“ทูนหัว...เป็นอะไรไปครับ...หือ... ”
น้ำเสียงไม่ดีแบบนี้จะเป็นอะไรไปอีกรึเปล่านะ?
หรือว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาเขาโหมหนักเกินไป?
คำถามทั้งหลายผุดขึ้นมาในใจของผู้ช่วยตากล้องหน้าหล่อ
แต่แล้วอีกฝ่ายก็ส่งเสียงมาตามสายอีกครั้ง
“แจจุง...อ่ะ.....อา.....ฮื้ออ....คิดถึง….แจจุง....”
ชัดเจนเปลี่ยน!!!
น้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยอารมณ์บางอย่างของคนอีกฝั่งทำให้หน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนสี
“ชางมิน....?”
“อื้อออ....คิดถึง…..จนจะทน....ไม่ไหวแล้ว.... แจจุง….อ๊ะ....อ๊า...เราพร้อม...สำหรับ….แจจุง.....แล้วตอนนี้....ฮ๊า…”
โอ้ว........น้ำเสียง.........หน้าตา...........เสื้อผ้า.........ทรงผม.........
ตอนนี้แจจุงจินตนาการเตลิดไปไกลถึงไหนต่อไหน
(รู้สึกว่าจะถึงเตียงที่บ้านแล้วนะพี่)
ภาพของร่างบางที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงกว้างในทุกคืนค่ำ...
แววตาซื่อใสที่เปล่งประกายซุกซนเหลือร้าย...
ไหนจะน้ำเสียงยั่วยุที่ส่งมาตามสายอีก
คิม แจจุง จะทำงานต่อไม่ไหวเอานะครับ ชิม ชางมิน!!!....
“แจจุง...อึก...ไม่คิดถึง…อื้ออ…เรา….บ้างเหรอ........”
“ผมกำลังตั้งใจทำงานอยู่นะครับคนดี... ”
แจจุงพยายามทำใจดีสู้น้องกวาง
ข่มเสียงให้เป็นปกติที่สุด
ข่มใจและร่างกายไม่ให้มีปฏิกิริยากับน้ำเสียงเซ็กซี่ของนายแบบหนุ่ม
แต่........
“แจจุง....ร้อนจัง....อึก...ร้อน...อา....แต่....มัน…..ไม่พอ.....”
โอ๊ยยยยย!!!..นี่มันชักจะยุ่งไปกันใหญ่....
อย่าพูดให้ผมคิดสิครับ...เดี๋ยวจะทนไม่ไหว
แจจุงใช้มือข้างเดียวที่เหลือขยี้หัวของตนอย่างขัดใจ
“จัดการด้วยตัวเองไปก่อนนะที่รัก...อย่าเพิ่งป่วนเวลางานของผมได้มั้ย??”
เหมือนจะฟังดูใจร้าย...แต่เขาช่วยเหลืออะไรไม่ได้จริงๆนะทูนหัว!!
“...ฮึก...แจ…จุง...อืออ.... ”
อีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะไม่ได้ฟังแจจุงบ้างเลย ครางเสียงกระเส่า
“เรา....ต้องการแจจุง.....”
วันนี้มันวันอะไรวะเนี่ย??
ชายหนุ่มตะโกนถามตัวเองในใจ
ถูกที่รักโทรมาล่อลวงให้อยาก(??)ตั้งแต่ยังไม่หัวค่ำ
อ๊ากกกกกกกกก...คนหล่ออยากกลับบ้าน
ใครก็ได้...มาทำงานแทนคนหล่อที....
“ชางมินครับ....จัดการตัวเองก่อนนะที่รัก...ผมรู้ว่าคุณรู้วิธีจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองได้…ใช่มั้ยครับ??”
สั่งแล้วก็ทำท่าจะกดวางสาย แต่ทว่า.....
“เราอยากให้แจจุงเข้ามา....ฮึก....อยากได้แจจุง...อื้ออออ...อยากให้แจจุงรัก....”
น้ำเสียงร้องขออย่างออดอ้อนที่ขาดกระท่อนกระแท่นนั่น...ทำให้แจจุงได้แต่ยืนนิ่งๆ...
ภาพในจินตนาการช่างชัดเจนเหลือเกิน.....
แค่คิดว่าได้แทรกกายเข้าไปในเรือนร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความต้องการ...
ร่างกายก็พลันตื่นขึ้นมาทั้งหมดทันที
มาถึงตอนนี้แอบนึกขอบคุณเจ้ากางเกงตัวโปรดของเขาที่มันหลวมโคร่ง….
มิเช่นนั้นคงจะได้รู้กันทั่วทั้งกองถ่ายแฟชั่นว่า ร่างกายที่ “ตื่น” ของผู้ช่วยตากล้องมือใหม่มันเป็นยังไง
“ชางมินครับ.... ” เป็นอีกครั้งที่ร้องเรียกชื่อคนรักด้วยความอ่อนใจ
“แจจุง…...ใส่มันเข้ามา....อ๊ะ....แรงกว่านี้สิ..........แจจุง…งื้ออออ...ขอร้องล่ะ….อ๊า…..”
ท่ามกลางเสียงเว้าวอนหวานๆ....
ชายหนุ่มกำลังจะคลั่ง!!!.....
แต่ในเมื่องานยังไม่เสร็จ ร่างสูงก็จำต้องแอบเก็บงำความรู้สึกเอาไว้อย่างยากเย็น
“ไว้โอกาสหน้านะครับที่รัก.....”
บอกพลางยืนสงบนิ่งไว้อาลัยให้กับโอกาสทองของตัวเองที่กำลังสูญเสียมันไปอย่างไม่มีทางได้มันกลับคืนมา
ใช่ว่าไม่อยากทำนะที่รัก
แต่มันทำได้ที่ไหนกันล่ะ !!!
TT^TT แจจุงเสียใจๆๆ
“เข้ามาสิ....อื้ออ...อา…..ทำยังไงกับเราก็ได้...อ๊า…..ทำทุกอย่างที่แจจุงต้องการ........”
แจจุงได้แต่ถอนหายใจ
เหนื่อยที่จะโต้ตอบ(ทางโทรศัพท์)กับชางมินโหมดเอาแต่ใจแบบนี้เสียจริง
แต่จะให้ดุจะให้ต่อว่า...ก็คงได้แค่ฝันไปล่ะนะ
ชายหนุ่มจึงทำได้แค่เสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจในลำคอเท่านั้น
“อืออ...แจ….!! ....อ๊า....แจจุง….แจจุง!!...”
จู่ๆชางมินก็ส่งเสียงครางระงมมาตามสาย
แล้วปลายสายก็มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่
“เรา...จะรอแจจุง...กลับมา.... ”
กระซิบเสียงต่ำแล้วตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดีความรู้สึกของคนที่ถูก “ปลุกให้ตื่น” อยู่ปลายสายทางนี้
แจจุงลดมือข้างที่ถือโทรศัพท์ลงช้าๆ จ้องมองดูราวกับว่าไม่เคยพบเห็นมันมาก่อนแล้วเก็บกลับลงใส่กระเป๋า
หันไปตะโกนบอกทีมงานที่กำลังเตรียมการอยู่ด้วยความวุ่นวาย
“เดี๋ยวผมมานะครับ.... ”
น้ำเสียงที่ฟังแปร่งๆในตอนท้ายทำเอาคนพูดต้องสูดลมหายใจยาวๆเพื่อสะกดอารมณ์
ทีมงานหลายคนหันๆไปมองหน้าผู้ช่วยตากล้องมือใหม่ ที่รีบเดินหุนหันออกไปคล้ายคนมีภารกิจเร่งด่วนอย่างไม่ค่อยเข้าใจ
ทันทีที่ประตูห้องน้ำปิดลงได้
ร่างสูงก็ได้แต่เข่นเขี้ยวนายแบบหนุ่มสุดเซ็กซี่ของเขาอยู่ในใจ
ถ้านายอยู่ใกล้ๆล่ะเป็นได้เจ็บตัวสมใจแน่ชางมิน....
End
บล็อกนี้เกิดมาได้ 3 ปี แล้วค่ะ
ที่จริงฟิกที่จะลงวันนี้มันต้องเป็น HAppY AnNivErsArY III แหละ
คิดพล็อตไว้แล้ว แต่มันแต่งไม่ทันจริงๆ เลยเข็นฟิกต่อเนื่องขึ้นมา
โดนเพื่อนรุมกระทืบ บอกว่า ถ้าว่างมากพอจะแต่งฟิก กรุณามานั่งทำงานให้เป็นชิ้นเป็นอัน
แฟนฟิกของข้าพเจ้าล้วนหายไปเพราะความไม่แน่นอนของตัวเองนี่แหละ
ตอนนี้ก็หายไปหลายคนเลย
คนแต่งเหงาใจ TT^TT
แต่ก็อย่างว่า ถึงมีคนบอกว่ารออ่านอยู่แม้แค่คนเดียว ก็จะพยายามลงฟิกต่อไป
ขอบคุณพี่สาว kiyoharu ที่เข้ามาเยี่ยมบ่อยๆ ^^
ขอบคุณ คุณ กล่อมเกลา @~m! ^ ^v ~gate_babe~ kitty cat GiFZiE.SHIM* พิจังเลิฟปลาทอด mikail JjCmHUG และอีกหลายๆคนที่เข้ามาทักทาย
คนเขียนฟิกบ้าบอคนนี้ก็ยังคอยมองหาอยู่นะว่าเค้าจะกลับมาอ่านฟิกในบล็อกบ้าๆแบบนี้กันเมื่อไหร่ เฮ้อ~
เวลาเข้ามาแล้วทักทายก็ค่อยดีใจหน่อยว่าเขาไม่ได้บังเอิญกดผ่านเข้ามา ฮ่าๆ
งานนำเสนอก็โดนสั่งซะเยอะ
(ทำไมมันไม่ลื่นไหลเหมือนฟิกเนี่ย จะได้ไม่ต้องกลุ้มใจ)
แล้วไหนจะไม่ได้เห็นหน้าของชิมมินที่รักอีก
โฮ….เอารอยยิ้มของ TVXQ คืนมา….!!!
ปล. ใจจริงก็อยากเขียนฟิก 2u อยู่นะคะ แต่เหมือนจะไม่มีใครอ่านเลยพับสมุดเอาไว้
แต่พอเห็น ✿ バニー บอกอย่างนั้น ก็จะพยายามแต่งต่อให้เสร็จค่ะ
แต่ช่วยรอเคลียงานก่อนนะคะ ^^
(วันนี้เธอช่างพูดพล่ามซะจริง)
